ميبينم صورتمو تو آينه با لبي خسته ميسپرسم از خودم

اين غريبه كيه از من چي ميخواد اون به من يا من به اون خيره شدم

باورم نميشه هرچي ميبينم چشمامو يه لحظه رو هم ميذارم

با خودم ميگم كه اين صورتكه ميتونم از صورتم برش دارم

ميكشم دستمو روي صورتم هرچي بايد بدونم دستم مي گه

منو توي آينه نشون ميده ميگه اين توئي نه هيچكس ديگه

جاي پاهاي تموم قصه ها رنگ غربت تو تموم قصه ها

مونده روي صورتت تا بدوني حالا امروز چي ازت مونده به جا

آينه ميگه تو هموني كه يه روز ميخواستي خورشيد رو با دست بگيري

ولي امروز شهر شب خونت شده داري بيصدا تو قلبت ميميري

ميشكنم آينه رو تا دوباره نخواد از گذشته حرف بزنه

آينه ميشكنه هزار تيكه ميشه اما باز تو هر تيكش عكسه منه

عكسها با دهن كجي بهم ميگن : چشمه اميد رو ببر از آسمون

روزها با همديگه فرقي ندارن بوي كهنگي ميدن تمومشون