اون روزها گذشتند.

روزهای پياپی شور و زندگی.

روزهايی که بوی اميد می داد.

 لحظه هايی که مرا تااوج خوشبختی می رساند.

آنجا که به ابرها دست می کشيدم

و با تلالو خورشيد زندگی می کردم.

و ثانيه هايی که دريای نيلوفرقلبم  قد می کشيد و

می پيچيد و به بغض ابرها می رسيد.

اما........

حالا من مانده ام و دلتنگی.

من مانده ام و دنيايی حرف نگفته.

حالا من هستم و خستگی از رکود لحظه های کبود خاطره.

انگار گم شده ام در هجوم سکوتی تلخ.

انگار از ذهن زمان پاک شده ام و در سياهی سمج روزهای بی پايان گم.

کاش می توانستم از ديار غريبانه دلتنگی هجرت کنم.

کاش توان اين را داشتم تامرز رويای سبز با هم بودن پرواز کنم

و در آغوش مهربانی ها جانی تازه بيابم

اما زندگی عوض نمی شود

روی لحظه ها پا می گذارد و می رود.......