یکی دسته گل براش دلخوشیه     یکی عادتش برادر کشیه

یکی زاغ مردم رو چوب میزنه     یکی از داغ دلش جون میکنه

یه نفر خواب رو تخته نقره کوب     یکی حیرون روی دریای جنوب

یکی زندگی رو زیبا میبینه     یکی اما خودش رو تنهای تنها میبینه

آره این رسم میونه آدما     یکی داروغه یکی دارو بشه

نمیشه رسمشون رو عوض کنیم     اگه حتی آسمون وارو بشه

حالا حرف من به اون دسته ایه     که هنوز عاشقنو یکه سوار

جون هرچی مرده طاقت بیارین     که بریم با هم دیگه از این دیار