نمي دونم كه تو رو نفرين كنم , يا اين دلم

نمي دونم كه تو حل مشكلي , يا مشكلم

با تو عاشقانه بودم پس چرا حسرت يه روز عشق موند به دلم

با تو شاهنامه بودم نه يك غزل , با تو رودخونه بودم نه يك قنات

يه روزي منو تو بوديم اما حالا, منو تنهائي ويك عمر خاطرات

تو رفتيو صبر ما سفر شد دل آروم ما دربدر شد

ندونستم چرا مرغ عشقم توي عاشقي بي بال و پر شد

توي اين قربت پر گرگ و هراس دارم عين ماهيا جون ميكنم

خستم از تظاهر ايستادگي جاي دندون هزار گرگ به تنم

نه كسي مي دونه كه من چي ميخوام نه خودم دونستم عيب كار كجاست

تا به هركي ميگي عاشقي چيه ميگه بگذر عاشقي تو قصه هاست...

نرسيديم به هم بازی يک تقديريم

عاقبت در هوس ديدن هم ميميريم

عشقمان مخرج صفريست که تعريف نشد

آه و افسوس که يک واژه بی تدبيريم

بعد از آن حادثه هايی که جدامان کردند

آنچنان شد که دگر از همه عالم سيريم

اشک ميريختيم و دل که نميکنديم آه

چه کنيم هر دو از اين واقعه دلگيريم

وقتی از فاصله ها گفت دلم خنديديم

فکر کرديم بهاريم که بی تغييريم

باز هم نام ترا در دل خود حک کردم

و محال است از اين ايده خود برخيزم

باز سايه بالای سرم باش عزيزم

مايه برکت چشمان ترم باش عزيزم

اون روزها گذشتند.

روزهای پياپی شور و زندگی.

روزهايی که بوی اميد می داد.

 لحظه هايی که مرا تااوج خوشبختی می رساند.

آنجا که به ابرها دست می کشيدم

و با تلالو خورشيد زندگی می کردم.

و ثانيه هايی که دريای نيلوفرقلبم  قد می کشيد و

می پيچيد و به بغض ابرها می رسيد.

اما........

حالا من مانده ام و دلتنگی.

من مانده ام و دنيايی حرف نگفته.

حالا من هستم و خستگی از رکود لحظه های کبود خاطره.

انگار گم شده ام در هجوم سکوتی تلخ.

انگار از ذهن زمان پاک شده ام و در سياهی سمج روزهای بی پايان گم.

کاش می توانستم از ديار غريبانه دلتنگی هجرت کنم.

کاش توان اين را داشتم تامرز رويای سبز با هم بودن پرواز کنم

و در آغوش مهربانی ها جانی تازه بيابم

اما زندگی عوض نمی شود

روی لحظه ها پا می گذارد و می رود.......

چه شهر پر آشوبيست چشمانت


از مژگانت تا انتهاي دورها تاريكيست


راه من مثل نگاهت گنگ


و خيالم مثل چشمانت آشوب


كُشتن لحظه به لحظه كه تو را خواهم ديد

عادتم گشته ولي آمدنت هرگز ...


اي تنت معبد بي كسيم را تنها كس


در شب بي كسيم با من باش


تا ز بوي سحرت شام من آشفته شود


شب غمگين مرا همچو سحر روشن كن


تا غروب از فلق روي تو روشن گردد.