ما روباش که فکر میکردیم میشه عاشق بود و موند

ما روباش که فکر میکردیم میشه از عاشقی خوند

ما روباش که عمریه از عاشقی دم می زنیم

عمریه که چونه ی زیاد رو از کم می زنیم

چی میشد اگه دروغ تو لحظه ی ما جا نداشت

چی میشد اگه دو رنگیم دیگه معنا نداشت

کاش می شد واسه هوس رفاقتهارو نفروخت

کاش میشد صداقت رو رو طرح هر آینه دوخت

چرا ما آدما گاهی وقها خیلی بد میشیم

واسه راه همدیگه خواسته نخواسته سد میشیم

جای مرهم واسه زخم عاشقا نمک میشیم

هرکی با ما صادقه باهاش پر از کلک میشیم

دل خوش هرکی شدیم توزرد از آب در اومدش

وقتی دلتنگی بیاد هیچکی نمیاد به دادش

ندونستیم چرا وقتی نوبت ماست دیر میشه

حرفای خوب واسه ما زخم زبون و تیر می شه

شایدم ما ندونستیم زندگی چه شکلیه

کی سر کاره کی نیست اصلا دنیا دست کیه

ما به هر حال میپریم بی چشم و دل بی پرو بال

ما به مشکی دلخوشیم دورنگیها رو بی خیال