یه روزی قدرمو میدونی که دیره

روزی که کسی سراغت نمیگیره

یه روزی میدونی من کیو چی بودم

روزی که از نبودنم غصت میگیره

باشه خوبم از کنارت ساده میرم

با وجود اینکه میدونم میمیرم

به خدا قدرمو میدونی یه روزی

روزی که از تو جدا میشه مسیرم

*** *** ***

قدرمو میدونی یه روز........ یادم میوفتی شب و روز

صدام تو گوشت می پیچه........ مثل یه آه سینه سوز

حسرت به یک لحظه نگام....دلتنگ میشی بدجور برام

اون روزا دور نیست به خدا........ حتی به خوابت نمیام

*** *** ***

یه روزی قدرمو می دونی که دیره

اسم من از توی لحظه هات نمیره

دیگه نیستم اون شبای پر ستاره

وقتی که دلت بهونم رو میگیره

اما اون روزا خدا کنه نباشه

نشنوم از رفتن من غصه داری

من میبینم اون شبها ئی رو که دیگه

واسه گریه شونه هام رو کم میاری

من دیگه خسته شدم بسکه چشمام بارونیه

پس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه

من دیگه بسه برام تحمل این همه غم

بسه جنگ بی ثمر برای هر زیادو کم

وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی ؟

واسه عشقای تو خالی ساده مردن واسه چی ؟

نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم

نمی خوام گناه بی عشقی بیفته گردنم

نمیخوام دربه در پیچ و خم این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم

یا یه موجود کم و خالی پر افاده شم

من کشتمش ...

با بغضو نفرت کشتمش ...

من اون بد لعنتی رو تا به جهنم بردمش ...

خاطره هر جا که میری به یاده من باش

 اون ور دنیا که میری به یاد من باش

کنارهر شقایقی هر جا که دیدی عاشقی به یاد من باش

هر جا صدایی خسته بود هرجا دلی شکسته بود

 هرجا لبه جاده کسی به انتظار نشسته بود

هر جا کسی نفس نداشت قدرت پیشو پس نداشت

 هرجا دیدی پرنده ای لونه به جز قفس نداشت

به یاد من........

به یاد من باش ..........

آسمون بغزش رو خالی میکنه آدم رو حالی به حالی میکنه

کوچه ها رنگ زمستون می گیرن شیشه ها بخارو بارون میگیرن

آدما چتراشون رو باز میکنن گرییه ابرو تماشا میکنن

نمیخوان مثل درختها تر بشن از دل قطره ها باخبر بشن

نمی خوان بیهوا خیس آب بشن زیر بارون بمونند خراب بشن

اما تو چترتو بستی کبوتر زیر بارونا نشستی کبوتر

رفتیو سنگا شکستن بالتو اومدی هیچکی نپرسید حالتو

بعضیا دشمنای خونی شدن بعضیا غول بیابونی شدن

بعضیا میگن که بارون کودومه ...؟ بوی نم شرشر ناودون کودومه ...؟

دیدی آسمون خراب شد سرمون بسته شد وصله ی بالو پرمون

فکر میکردم عاشقی فقط توی ترانه هاست

 قصه ای گمشده تو غبار رؤیاهای ماست

فکر میکردم مگه میشه با یه چشم به هم زدن

دل به دریا زدو رفت تا مرز دیوونه شدن

با خودم میگفتم این حرفا فقط تو قصه هاست

 عشق فقط یه دلخوشی برای زندگی ماست

اما با دیدن تو دلم بهونه گیر شده

 این بار این ماهیه مغرور توی تور اسیر شده

حالا میبینم که آسمون چقدر آبیتره

 چشم تو من رو تا بیکران به رؤیا میبره

فکر میکردم نمیشه اما شدو حالا دیگه

 این دیوونه فقط از نگاه تو غزل میگه

با من بگو از عشق ای آخرین معشوق که برای رسوائی دنبال بهونم

با بوسه ای آروم خوابم را دزدیدی توشدی تعبیر روئیای شبونم

من تو نگاه تو دنیامو میبینم فردای شیرینم نازنین من

چشمای تو افسانه نیست که تمومه خوابو خیالم بود

تقدیر من عشق تو شد که همیشه فکر محالم بود

شبهای تنهائیم همرنگ گیسوته آغوشت رو با کن بانوی مهتابی

دلواپسی ها مو با خنده ای کم کن که توئی پایان تردیدو بی تابی

ميبينم صورتمو تو آينه با لبي خسته ميسپرسم از خودم

اين غريبه كيه از من چي ميخواد اون به من يا من به اون خيره شدم

باورم نميشه هرچي ميبينم چشمامو يه لحظه رو هم ميذارم

با خودم ميگم كه اين صورتكه ميتونم از صورتم برش دارم

ميكشم دستمو روي صورتم هرچي بايد بدونم دستم مي گه

منو توي آينه نشون ميده ميگه اين توئي نه هيچكس ديگه

جاي پاهاي تموم قصه ها رنگ غربت تو تموم قصه ها

مونده روي صورتت تا بدوني حالا امروز چي ازت مونده به جا

آينه ميگه تو هموني كه يه روز ميخواستي خورشيد رو با دست بگيري

ولي امروز شهر شب خونت شده داري بيصدا تو قلبت ميميري

ميشكنم آينه رو تا دوباره نخواد از گذشته حرف بزنه

آينه ميشكنه هزار تيكه ميشه اما باز تو هر تيكش عكسه منه

عكسها با دهن كجي بهم ميگن : چشمه اميد رو ببر از آسمون

روزها با همديگه فرقي ندارن بوي كهنگي ميدن تمومشون

ما روباش که فکر میکردیم میشه عاشق بود و موند

ما روباش که فکر میکردیم میشه از عاشقی خوند

ما روباش که عمریه از عاشقی دم می زنیم

عمریه که چونه ی زیاد رو از کم می زنیم

چی میشد اگه دروغ تو لحظه ی ما جا نداشت

چی میشد اگه دو رنگیم دیگه معنا نداشت

کاش می شد واسه هوس رفاقتهارو نفروخت

کاش میشد صداقت رو رو طرح هر آینه دوخت

چرا ما آدما گاهی وقها خیلی بد میشیم

واسه راه همدیگه خواسته نخواسته سد میشیم

جای مرهم واسه زخم عاشقا نمک میشیم

هرکی با ما صادقه باهاش پر از کلک میشیم

دل خوش هرکی شدیم توزرد از آب در اومدش

وقتی دلتنگی بیاد هیچکی نمیاد به دادش

ندونستیم چرا وقتی نوبت ماست دیر میشه

حرفای خوب واسه ما زخم زبون و تیر می شه

شایدم ما ندونستیم زندگی چه شکلیه

کی سر کاره کی نیست اصلا دنیا دست کیه

ما به هر حال میپریم بی چشم و دل بی پرو بال

ما به مشکی دلخوشیم دورنگیها رو بی خیال

عاشق اگر بیند ستم ؛ کی شکوه از یارش کند

بلبل نمیرنجد زگل هر چند آزارش کنند

***

عاشقان چون عهد با جانان کنند

جان شیرین بر سر پیمان کنند

***

عاشقی را تنها شرط ناله و فریاد نیست

تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

***

عقل پریسد که دشوار تر ار مردن چیست ؟

عشق فرمود فراق از همه دشوار تر است

***

عشق بر معشوق چشم افتادن است

بعد از آن بیدلی جان دادن است

***

زندگی بی آه و اشکم نیست ممکن همچو شمع

در دیار عاشقان آب و هوائی دیگر است

***

خودم و گول ميزدم توي دورنگي                                           نمي خواستم ببينم دل سنگي

 مي ديدم داشتي يواش يواش ميرفتي اما خواستم خوش باشي توي زرنگي

 هي ميگفتم دلخوش فردا مي مونم واسه خوندن تو بودي تنها بهونم

 هي ميگفتم به خودم همش خيال همه اين حرفا يه شوخي ميدونم

 تو چشات برقي نبود مثل گذشـته تازه فهميدم از اين حرفا گذشته

 من همونيم كه بودم تو داري عوض مي شی         من همونيم كه بودم تو داري عوض مي شي

 من همونيم كه بودم تو داري عوض مي شي

 نذاركه عشق من و تو اينجا به آخربرسه بري تو ومرگ من از رفتن توسربرسه